Η πολιτική σκηνή στην μεταπολιτευτική Ελλάδα έχει παρουσιάσει ιδιομορφίες αλλά και κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Με εξαίρεση την πρώτη εκλογική αναμέτρηση του 1974, σε όλες τις υπόλοιπες αναδείχτηκαν στην πρώτη δυάδα τα δύο νεοσύστατα μετά τη δικτατορία κόμματα, η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Επίσης, δύο επώνυμα κυριάρχησαν σε αυτήν την περίπου 35ετή περίοδο, Καραμανλής, Παπανδρέου (με διαφορετικά πρόσωπα βέβαια τότε και τώρα) με λίγους πολιτικούς να παρεμβαίνουν σε αυτό το ιδιότυπο μονοπώλιο (Τζανετάκης, Ζολώτας, Μητσοτάκης, Σημίτης). Ένα επίσης ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου είναι η περίοδος διακυβέρνησης των δύο μεγάλων κομμάτων. Έχουμε ζήσει 3 περιόδους «οκταετούς» διακυβέρνησης από προσωποπαγείς διακυβερνήσεις ενώ σήμερα ζούμε την τέταρτη περίοδο. Έχοντας ως εμπειρία τις τρεις αυτές μακρόχρονες διακυβερνήσεις, και λαμβάνοντας υπόψην τις σημερινές συνθήκες μπορεί κάποιος να προβλέψει με σχετική ασφάλεια την τύχη και αυτής τις διακυβέρνησης.
Περίοδος 1974-1981: Ο λαός υποδέχεται ως μεσσία τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και του χαρίζει στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση ένα εμφατικό 52%, ποσοστό τεράστιο για εκλογές με δημοκρατικό πολίτευμα. Δικαιώθηκαν άραγε οι προσδοκίες αυτής της πλειοψηφίας; Ο εθνάρχης θεώρησε ότι τα πήγε καλά; Το 1979 συμβαίνει ένα ιστορικό γεγονός για την Ελλάδα, η ένταξη της στην ΕΟΚ αν και δεν τηρούσε τις τότε προϋποθέσεις. Ο ιστορικός του μέλλοντος ίσως να θεωρήσει αυτό το γεγονός ανάλογης σημασίας με τη συνθήκη των Σεβρών. Ωστόσο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν έχει την πολιτική αφέλεια του Βενιζέλου να προσφύγει μετά από λίγους μήνες στις κάλπες. Αντιθέτως, ο ίδιος «προσφεύγει» στην θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας και αφήνει τον γενναίο Γεώργιο Ράλλη να υποστεί τα δεινά μίας ταπεινωτικής ήττας...
Περίοδος 1974-1981: Ο λαός υποδέχεται ως μεσσία τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και του χαρίζει στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση ένα εμφατικό 52%, ποσοστό τεράστιο για εκλογές με δημοκρατικό πολίτευμα. Δικαιώθηκαν άραγε οι προσδοκίες αυτής της πλειοψηφίας; Ο εθνάρχης θεώρησε ότι τα πήγε καλά; Το 1979 συμβαίνει ένα ιστορικό γεγονός για την Ελλάδα, η ένταξη της στην ΕΟΚ αν και δεν τηρούσε τις τότε προϋποθέσεις. Ο ιστορικός του μέλλοντος ίσως να θεωρήσει αυτό το γεγονός ανάλογης σημασίας με τη συνθήκη των Σεβρών. Ωστόσο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν έχει την πολιτική αφέλεια του Βενιζέλου να προσφύγει μετά από λίγους μήνες στις κάλπες. Αντιθέτως, ο ίδιος «προσφεύγει» στην θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας και αφήνει τον γενναίο Γεώργιο Ράλλη να υποστεί τα δεινά μίας ταπεινωτικής ήττας...
Περίοδος 1981-1989: Η περίφημη οκταετία της αλλαγής. 48% στις εκλογές του 1981, ένα λαϊκό ρεύμα πολύ πιο χειμαρρώδες από τα αντίστοιχα στην υπόλοιπη Ευρώπη (Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία). Η εθνική ανεξαρτησία και η κοινωνική ισότητα πρώτα θέματα στην ατζέντα του Ανδρέα Παπανδρέου. 8 χρόνια μετά: Η Ελλάδα μαστίζεται από το μεγαλύτερο μεταπολεμικό σκάνδαλο, με πρωταγωνιστή έναν τραπεζίτη, τον Γ. Κοσκωτά και συμμετέχοντες υπουργούς της τότε κυβέρνησης η οποία ιδίως στα τελευταία χρόνια διέψευδε κάθε προσδοκία για ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη. Ο ασθενής πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, προβλέποντας και εκείνος τις εξελίξεις, διαμόρφωσε έναν εκλογικό νόμο «απλής αναλογικής» με μοναδικό στόχο να αποτρέψει την Νέα Δημοκρατία να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση αφού σύμφωνα με τους συμβούλους του τα αριστερά κουκιά θα τον στήριζαν. Όμως αυτή τη φορά ο συνήθως διορατικός ηγέτης του ΠΑΣΟΚ έπεσε έξω. 
Περίοδος 1996-2004: Η γνωστή περίοδος του «εκσυγχρονισμού». Πρωθυπουργός εκτός των δύο μεγάλων οικογενειών, ο Κώστας Σημίτης. Ένας εκσυγχρονισμός που προσπάθησε να βαδίσει κυρίως σε σοσιαλδημοκρατικά ευρωπαϊκά μονοπάτια με ενεργό συμμετοχή στη νέα Ευρώπη του ευρώ. Ο πειρασμός της εξουσίας και του χρήματος δεν άφησε ανεπηρέαστα σημαίνοντα στελέχη της κυβέρνησης. Η αλαζονεία και τα οικονομικά σκάνδαλα σε ιδιαίτερα μεγάλη συχνότητα, κυρίως τη δεύτερη τετραετία, και ο τότε πρωθυπουργός περίπου αδιάφορος για ό,τι συνέβαινε εντός των ελληνικών συνόρων. Αποτέλεσμα: Το πρωτοφανές, λίγους μήνες πριν τις εκλογές να παραδεχτεί περίπου την ανικανότητά του να διευθύνει μία συνετή κυβέρνηση και να δώσει τα κλειδιά του κόμματος και της ενδεχόμενης διακυβέρνησης στον Γεώργιο Παπανδρέου. Όμως το εκλογικό αποτέλεσμα του Μάρτη του 2004 χάλασε τα σχέδια τους.
Περίοδος 2004-; Διακυβέρνηση των μεταρρυθμίσεων υπό τον Κώστα Καραμανλή. Πρώτη τετραετία (που διήρκησε τρεισήμισι χρόνια) χωρίς ιδιαίτερους κραδασμούς παρά την ύπαρξη σκανδάλων με εμπλεκόμενους «χαμηλόβαθμους» υπουργούς και διευθυντές δημοσίων οργανισμών. Άνετη εκλογική νίκη το 2007. Σήμερα; Εμφανέστατα και χαρακτηριστικά δεύτερης τετραετίας συμπτώματα αλαζονείας και εμπλοκή υπουργών και υψηλόβαθμων στελεχών σε μεγάλης μορφής οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα (Ζαχόπουλος, Μονή Βατοπαιδίου) και σε κατακριτέες «νόμιμες» συμπεριφορές (Βουλγαράκης). Την ίδια ώρα ο πρωθυπουργός δείχνει αδύναμος να ανταπεξέλθει και να αποτρέψει αυτά τα νοσηρά φαινόμενα ενώ κάποια από αυτά περίπου τα επικροτεί στην 73η Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και ταυτόχρονα επιβάλλει φόρους και δέχεται κερδοσκοπικά φαινόμενα ασύδοτης ακρίβειας «στο όνομα των μεταρρυθμίσεων». Δεν είναι πλέον τυχαίο γεγονός η επικράτηση του ΠΑΣΟΚ σε δημοσκόπηση μετά από 8 χρόνια και ούτε δείχνει ότι θα είναι έκπληξη η επικράτηση του στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις (ευρωεκλογές 2009, δημοτικές εκλογές 2010, βουλευτικές εκλογές άγνωστο πότε). Ενδιαφέρον θα παρουσιάσει η στάση του Κώστα Καραμανλή και η ικανότητα να ανατρέψει τις επερχόμενες πολιτικές εξελίξεις. Τη διαθέτει όμως ο πρωθυπουργός αυτή την ικανότητα; Είναι η πρώτη φορά που βρίσκεται σε τέτοια θέση και κανείς δεν μπορεί πλέον να προβλέψει τη στάση του.
